Simon

Simon krijgt groeihormonen sinds hij een half jaar oud is. Elke avond krijgt hij zijn prikje. Het zit vastgebakken in een ritueel. Zijn vader of ik geven hem het prikje. Het gaat ons nu makkelijk af, maar we hebben het uiteraard moeten leren.

Dat aanleren hoe we moesten prikken gebeurde in het ziekenhuis. Er waren wat testpennen, we kregen het voorgedaan en mochten daarna in een klein poppetje prikken. Ik had onmiddellijk associaties met voodoo. Zijn vader maakte wat duistere grappen waar ik smakelijk om moest lachen. Ze zijn alleen niet voor herhaling vatbaar.

De oefenpennen mochten mee naar huis, het poppetje helaas niet. Voor het echte oefenen bood ik me aan als slachtoffer. Zijn vader prikte me in mijn bovenarm. Het was een fel prikje. Het viel me nog best tegen dat mijn kleine baby dit ook zou gaan voelen. Ik troostte me met het feit dat ik wat kleinzerig ben. Toen ik aan de beurt was om zijn vader te prikken was hij in geen velden of wegen meer te bekennen. Beetje jammer.

Via de thuisapotheek kregen we de eerste lading groeihormoonpennen binnen. Er zat een ingepakt kadootje bij. Simon had er nog niets aan en hij had helemaal geen kadootje nodig, maar toch kreeg ik er tranen van in mijn ogen. Omdat iemand dacht dat het een soort pleister op de wonde was en de moeite had genomen om het te kopen en in te pakken.

En toen moesten we echt gaan prikken. Het was een drempeltje dat genomen moest worden. Voor de eerste keer vroeg ik een bevriende verpleegkundige die ons nog eens extra instructie gaf. Onder haar toeziend oog gaf ik het eerste prikje. Simon gaf geen kik zoals te verwachten viel en daarom viel het me mee.

Ik wist dat het hem goed zou doen en dat hij het nodig had. Maar toch voelde het de eerste weken wat vreemd en tegennatuurlijk.

Inmiddels is het een vast patroon en zijn we heel behendig geworden. Het groeihormoon doet zijn werk. De prikpennen zijn handig, al moeten we ze nu wel zelf halen bij een universitaire apotheek.

Stiekem mis ik zo af en toe het kleine kadootje van de thuisapotheek. Het troostte mij meer dan Simon.

Blog van Mariëlle Kuijper over Simon (www.simongaatzijneigenweg.nl)